Ze względu na specyfikę szkolnictwa ponadgimnazjalnego znaczna grupa kandydatów wybiera szkoły oddalone od miejsca swojego zamieszkania. Wpływ na to ma szereg czynników, między innymi unikalność oferty (zawodowej lub ogólnokształcącej), reputacja szkoły, brak szkół w okolicy zamieszkania itp. Swoboda wyboru sprawia, że granice administracyjne miast czy powiatów nie mają tu znaczenia.
Patrząc jednak na proces rekrutacji i jego optymalne przeprowadzanie z wykorzystaniem systemu informatycznego, najlepiej jest, gdy wszystkie wybory dokonywane przez kandydatów dotyczą szkół objętych jednym systemem. Jeżeli niektórzy kandydaci dokonują wyborów szkół spoza systemu i jednocześnie ich wyniki pozwalają im zostać zakwalifikowanymi zarówno do szkoły w systemie, jak i do szkoły poza nim, zajmują więcej niż jedno miejsce na listach zakwalifikowanych.
Całkowite wyeliminowanie opisanego powyżej problemu możliwe byłoby tylko w przypadku uruchomienia jednego systemu ogólnopolskiego. Mimo jednak, że nie ma takiego systemu niedogodność tę można znacząco ograniczać. Już od kilku lat mamy do czynienia z wdrożeniami wspólnie przeprowadzanymi przez duże miasta i sąsiadujące z nimi powiaty. Zalety takiego rozwiązania są niekwestionowane i dotyczą zarówno dużych, jak i małych organów prowadzących: większa liczba kandydatów zakwalifikowanych za pierwszym razem, mniejszy ruch w trakcie rekrutacji uzupełniającej, mniejsza ilość pracy, rzetelne informacje dotyczące zainteresowania szkołami, pozwalające podejmować racjonalne decyzje zarządcze.
W bieżącym stanie prawnym, konstytuującym proces rekrutacji do szkól ponadgimnazjalnych, optymalnym rozwiązaniem jest objęcie zasięgiem jednego systemu całego obszaru województwa – pozytywne efekty wspólnej organizacji naboru przez wiele jednostek są wówczas największe. Doświadczenia praktyczne
z ostatnich trzech lat jednoznacznie to potwierdzają.
