Organizacja i finansowanie szkół przez samorząd

Mirosław Jarosiński
Największe po prawej stronie Wisły wdrożenie Zbiorczego arkusza organizacyjnego 2000+

W Lublinie wszystkie szkoły sporządzają arkusze organizacyjne, posługując się oprogramowaniem komputerowym firmy VULCAN. Przekazują je Wydziałowi Oświaty i Wychowania w postaci elektronicznej. Wkrótce na ten tryb pracy przejdą także przedszkola. Z dobrodziejstw Zbiorczego arkusza organizacyjnego 2000+ korzysta od kilku lat Wydział Oświaty i Wychowania. Od niedawna własnym egzemplarzem programu posługuje się również kuratorium. O zaletach takiego rozwiązania z punktu widzenia jakości i użyteczności informacji o organizacji oświaty w mieście i z punktu widzenia pojedynczej szkoły pisze przedstawiciel organu prowadzącego szkoły i placówki oświatowe. Sam jako dyrektor szkoły przekonał się do programu Arkusz organizacyjny przed wieloma laty.
(Biuletyn Informacyjny 2/2003)

Mariusz Tobor, Lesław Otręba
Nowe narzędzie do planowania i analizowania samorządowych wydatków oświatowych - Budżet oświaty 2000+

Wydatki na oświatę to znacząca część budżetu niemal każdej jednostki samorządu terytorialnego. Panować nad nimi można tym skuteczniej, im realniej zostaną zaplanowane. Pomaga w tym nowy program komputerowy Budżet oświaty 2000+ umożliwiający znacznie precyzyjniejsze niż dotychczas planowanie oraz śledzenie i analizowanie wydatków na oświatę
(Biuletyn Informacyjny 3-4/2002)

Jan Zięba
SSO - po co i jak to zrobiliśmy

Dlaczego sprawozdawczość oświatowa w obecnej postaci nie jest w stanie dostarczyć wszystkich informacji niezbędnych do prowadzenia racjonalnej polityki oświatowej. Jak to zmienić. Co na to jednostki samorządu terytorialnego prowadzące szkoły i inne placówki oświatowe. Samorządowe sprawozdanie oświatowe - od koncepcji do wyników badań.
(Biuletyn Informacyjny 2/2002)

Mariusz Tobor
Wyliczenia pod rozwagę - wybrane rezultaty SSO

Jakich informacji dostarczyło samorządowe sprawozdanie oświatowe. Jak duże jest zróżnicowanie organizacyjnych warunków kształcenia w jednostkach samorządu terytorialnego. Czego można się dowiedzieć o kosztach pracy dydaktycznej nauczycieli po uwzględnieniu struktury ich stopni i kwalifikacji. Czy urlopy zdrowotne nauczycieli i nauczanie indywidualne chorych dzieci to znaczące pozycje w wydatkach organu prowadzącego szkoły.
(Biuletyn Informacyjny 2/2002)

Mariusz Tobor
Standardy zatrudnienia nauczycieli - fakty i mity

Dlaczego rozporządzenie o standardach zatrudnienia nauczycieli dotychczas nie zostało wydane. Czy należy się go obawiać. Co dla jednostek samorządu terytorialnego oznacza ustalenie tych standardów. Dlaczego wszystko, co służy do wyznaczenia standardów zatrudnienia nauczycieli musi być określone precyzyjnie. Czy ograniczanie dyskusji o standardach zatrudnienia nauczycieli wyłącznie do kwestii liczebności oddziałów nie jest aby zasłoną dymną?
(Biuletyn Informacyjny 2/2002)

Wojciech Tański
Jak opuścić Matrix. Protest-song

Czy podejmowane co i rusz decyzje o zmianach w polskiej oświacie, brzemienne w skutki, są częścią jakiejś ogólnej koncepcji jej rozwoju? Jak często można zmieniać i bez tego zagmatwane przepisy prawa? Czy oświata potrzebuje ludzi kompetentnych? Czy ich szuka? Czy niedostatek środków wszystko usprawiedliwia? Niezbędny jest długofalowy Narodowy Program Edukacyjny. Nauczyciele i społeczeństwo czekają na konkrety.
(Biuletyn Informacyjny 2/2002)

Jan Zięba
Jak skontrolować niekontrolowalne

Czy, konstruując, a potem wprowadzając przepis nakazujący kuratoriom oświaty opiniowanie arkuszy organizacyjnych szkół, pomyślano o jego wykonalności? Po skonfrontowaniu go z innymi obowiązującymi przepisami prawa (arkusz organizacyjny obejmuje rok, plany nauczania - kilkuletnie etapy edukacyjne) oraz rzeczywistością organizacyjną w szkolnictwie widać jasno, że nie. Jaką funkcję ma więc pełnić? Szkoły i gminy czy powiaty potrzebują jasnych zasad organizacji dydaktyki oraz autonomii przy ich realizacji.
(Biuletyn Informacyjny 3-4/2001)

Mariusz Tobor
Jakie pytanie - taka odpowiedź. Rozważania o statystyce oświatowej

Dlaczego w oświacie ciągle nie sposób się niczego doliczyć, mimo mnożenia sprawozdań  wypełnianych potem w szkołach? Autor odpowiada na to pytanie, posługując się konkretnymi przykładami z bogatego zbioru formularzy nieprzemyślanych bądź nieskonfrontowanych z praktyką przed wprowadzeniem. Uświadamia, że statystyka, także oświatowa, musi opierać się na pewnych fundamentalnych zasadach. Dowodzi konieczności zmiany systemu sprawozdawczości - zweryfikowanego w praktyce negatywnie - i to zmiany uwzględniającej myślenie o statystyce w sposób systemowy.
(Biuletyn Informacyjny 3-4/2001)

Mariusz Tobor
Sztywny bon oświatowy, czyli pozornie dobry sposób podziału pieniędzy

Dlaczego po równo na każdego ucznia w gminie nie zawsze znaczy sprawiedliwie? Autor pokazuje na przykładach, jak struktura zatrudnienia wpływa na przeciętne koszty etatu nauczycielskiego w szkole. Omawia też skutki zastosowania sztywnego bonu płacowego przy zróżnicowanych kosztach wynagrodzeń.
(Biuletyn Informacyjny 2/2001)

Włodzimierz Harężlak, Jan Zięba
Wrocławska rewolucja w organizacji szkół

Wszystkie wrocławskie szkoły dostarczają arkusze organizacyjne w postaci elektronicznej. Na tej podstawie wyliczane są limity etatów, na które poszczególne szkoły dostają pieniądze z wydziału oświaty. W ramach limitu dyrektorzy gospodarzą sami.
(Biuletyn Informacyjny 2/2001)

Jan Zięba
Jak zracjonalizować wydatki na oświatę, czyli o lokalnych standardach zatrudnienia nauczycieli

Od czego powinno zależeć, ile pieniędzy otrzyma konkretna szkoła? Dlaczego narzucony szkołom przez gminę nakazowo-rozdzielczy system oszczędzania środków się nie sprawdza? Jak organizacja zajęć w szkole wpływa na koszty jej funkcjonowania? Ekonomiczne konsekwencje tego rodzaju decyzji ukazane na przykładach obrazujących punkt widzenia dyrektora szkoły i punkt widzenia organu, który ją prowadzi. W celu pogodzenia interesów obu stron konieczne jest wspólne wypracowanie i przestrzeganie pewnych zasad.
(Biuletyn Informacyjny 1/2001)

Mariusz Tobor
Jak dzielić to, czego ciągle jest za mało. Sprawdzona metoda podziału budżetu oświaty

Czym powinien się charakteryzować system rozdziału środków pomiędzy szkoły i inne placówki oświatowe w gminie, aby był dobry? Autor artykułu, praktyk, pokazuje (na przykładach) wady określania organizacji szkół oraz kształtowania ich budżetów poprzez negocjacje. Proponuje podejść do tego zagadnienia metodycznie. Przedstawia najważniejsze zasady parametrycznej metody ustalania budżetów placówek, mającej za podstawę liczbę uczniów. Taka metoda, dopasowana do lokalnych warunków, sprawdziła się w wielu gminach o różnej wielkości i charakterze.
(Biuletyn Informacyjny 4/2000)

Bogdan Wiącek
Arkusz organizacyjny 2000 i Zbiorczy arkusz organizacyjny w gminie wiejskiej Łuków

O tym, że komputerowe bazy danych i narzędzia analityczne pomagają gminom w prowadzeniu rozsądnej polityki oświatowej, wiadomo. Ale jak się do tego zabrać? Odpowiedzią jest opis wdrożenia w łukowskim Gminnym Zespole Oświaty i podległych mu 19 szkołach specjalistycznego oprogramowania komputerowego m.in. do porównywania warunków organizacyjnych w szkołach i innych placówkach oświatowych.
(Biuletyn Informacyjny 4/2000)

Mariusz Tobor
Arkusz organizacyjny 2000+

Praktyk przedstawia walory narzędzia planistycznego nowej generacji: wykorzystującego walory systemu Windows i zintegrowanego z programem Microsoft Excel, nadto dostosowanego do zmian w Karcie Nauczyciela. Poza stroną koncepcyjną program przejmuje cały trud sporządzania i ułatwia korygowanie arkuszy organizacyjnych. Służy też do szacowania - na podstawie lokalnych systemów wynagradzania - kosztów konkretnych rozwiązań organizacyjnych w szkole, placówce oświatowej lub ich zespole. Do sumowania gotowych arkuszy i wyliczonych kosztów a następnie ich analizowania przeznaczony jest nowy Zbiorczy arkusz organizacyjny.
(Biuletyn Informacyjny 3/2000)

Mariusz Tobor
Porównywanie warunków kształcenia

Artykuł przedstawia metodę opisywania warunków organizacyjnych szkół za pomocą jednego syntetycznego współczynnika. Metoda ta nadaje się do analizy sytuacji szkół działających na terenie różnych jednostek samorządu terytorialnego. Umożliwia porównywanie zarówno pojedynczych placówek (niezależnie od ich wielkości), jak i stanu szkolnictwa w całych miastach, gminach lub powiatach.
(Biuletyn Informacyjny 3/1999)

Tadeusz Słowik, Mariusz Tobor
Bon edukacyjny dla ucznia przeliczeniowego

(Biuletyn Informacyjny 2/1998)